Menno Molendijk

Terwijl het veel bedrijven tegenzit heeft ‘bedrijvensleutelaar’, en inspirator Menno Molendijk een bloeiende praktijk met het helpen van leiders binnen bedrijven. Hij laat hen zien dat het anders kan. Hij werkt, of werkte, ondermeer met ABN AMRO, ING, Rabobank, Campina, Ahold, Shell en PwC. In dit boek combineert hij op een vlotte en handzame manier praktijkvoorbeelden met wetenschappelijke inzichten en oosterse en westerse filosofieën. Aan de hand van vier A’s kan je leiderschap direct in praktijk brengen en voelen. Een leider moet Aansluiten bij de mensen aan wie hij/zij leiding geeft, goede Afspraken maken, mensen durven Aanspreken en niet te vergeten Afrekenen. Door het direct toepassen en zien waar het in praktijk toe leidt, vergroot je het begrip van leiderschap. Je ziet als het ware je eigen leiderschap aan het werk. Een leiderschap waarin jij en anderen bezieling zien en voelen. Bestel het boek hier. 

Voor diegenen die wel en niet geweest zijn op mijn boekpresentatie; hier kan je het terug zien! Dank aan iedereen die een bijdrage heeft geleverd. Thx en kus, Menno

Leiders hebben volgers nodig. En vice versa. In dit filmpje zie je de dynamiek van het creëren van een beweging. Letterlijk en figuurlijk.

De Zwitserse psycholoog en psychiater Carl Gustav Jung, (1875-1961) heeft onderzoek verricht met zijn concept van anima en animus. Zijn stelling is dat elke vrouw een mannelijke kant heeft, de animus, en elke man een vrouwelijke kant, de anima. Zijn stelling is dat de meesten van ons deze aspecten vergaand hebben onderdrukt en zouden daarmee in het reine moeten komen. De woorden mannelijk en vrouwelijk zijn in onze cultuur emotioneel sterk beladen, maar als wij de diepere betekenis ervan onderzoeken, zullen wij zien dat we onszelf beter kunnen begrijpen.

Succes in onze maatschappij en in het bedrijfsleven is de afgelopen decennia gebouwd op masculine kwaliteiten als moed, zelfverzekerdheid, doelgerichtheid, macht, prestatiegerichtheid, mentale kracht, zichtbaarheid en assertiviteit. Deze zeer waardevolle kwaliteiten hebben ons ver gebracht, daarnaast is het ook zo dat geïnspireerde leiders juist ook veel ‘vrouwelijke’ kwaliteiten of feminine energie hebben, zoals zelfbewustzijn, organisatiesensitiviteit, sterk ontwikkelde intuïtie, relatiegerichtheid, scherp waarnemingsvermogen, emotionele en sociale intelligentie, bescheidenheid en zelfmanagement.

Zouden wij het begrip mannelijke en  vrouwelijke energie op een traditionele wijze beredeneren, dan kunnen wij concluderen dat wij ons zelf een grote beperking opleggen. Vrouwen gebruiken vaak alleen hun vrouwelijke- en mannen alleen maar hun mannelijke energie. Van binnen is ieder individu echter een compleet mannelijk en vrouwelijk wezen. Voor onze groei als leider, hebben wij beide vormen van energie nodig. De mate waarin je als leider impact hebt is afhankelijk van het inzicht en het bewust kunnen werken met deze verschillende vormen van energie die in een ieder aanwezig zijn. Wanneer de twee energieën met elkaar in balans gebracht worden ontstaat een stap richting een volwassen en zelfbewuste leider.

Iedereen heeft mannelijke en vrouwelijke energie. Een goede leider kent deze twee kanten van zichzelf en is in staat hiermee bewust om te gaan. In dit onderdeel kijken we dan ook naar een diepere vorm van diversiteit dan de vorm die we kennen naar de categorisering van geslacht, leeftijd en waarden. We besteden aandacht aan feminine en masculine energy als dieper niveau van de uitingen die we in de vorm van leiderschap ten toon spreiden. Om inzicht te geven in de wisselwerking tussen deelnemers en de wereld om hen heen gaan we aan de slag met het verkrijgen van inzicht in de balans in feminine en masculine energy.

Om effectief leiderschap te vertonen is het noodzakelijk dat een ieder leert om meervoudig naar de werkelijkheid te kijken. Het is hiervoor gewenst om meer brillen tot je beschikking te hebben om naar die werkelijkheid te kijken. ('Wie aan de waarheid twijfelt, doet de waarheid eer aan'- Plato). Je kunt hiervoor methodisch gebruik maken van het Bovenstroom- en Onderstroommodel. De indeling categoriseert zeer grof én direct elementen die zichtbaar zijn en elementen die niet (direct) zichtbaar zijn. Om persoonlijke en organisatieveranderingen te kunnen sturen is het noodzakelijk dat we een collectief referentiekader en een gezamenlijke taal creëren. B/O is hier behulpzaam bij (zie hier voor ook The Unwritten Rules of the Game: Senge). We delen de werkelijkheid modelmatig op in tweeën om met elkaar te leren wat de betekenis van de elementen is.

Zowel de elementen in de bovenstroom als in de onderstroom spelen mee in alles wat we doen. Beide zijn aanwezig in de dagelijkse praktijk, het gaat dus om én-én en niet om óf-óf denken en doen. Een geïsoleerde blik op alleen bovenstroom of alleen onderstroom is niet voldoende. Wanneer we alleen met een bovenstroom bril kijken naar onze dagelijkse realiteit zien we de werkelijkheid als een machine die optimaal ingeregeld moet worden om efficiënt en effectief de doelstellingen te behalen. Wanneer we alleen met een onderstroom bril naar de werkelijkheid kijken, dan zien we wellicht een hele prettige omgeving waarbinnen het goed toeven is, maar wordt het bereiken van de bedrijfsdoelstellingen wel erg afhankelijk van het toeval.

Wij zijn geneigd om met name met onze bovenstroom bril naar onze (dagelijkse) werkelijkheid te kijken. We praten dan over het realiseren van de strategie, het behalen van de KPI's of het inrichten van een nieuwe organisatie-structuur. Tegelijkertijd geldt dat we onze energie ook halen uit elementen uit de onderstroom. In de onderstroom zien we dat het vertrouwen tussen mensen of afdelingen minder groot is, dat mensen met weinig plezier aan het werk zijn, dat er cynisme heerst etc. Een prettige werkomgeving wordt echter vaak omschreven als een omgeving waarin met veel onderling vertrouwen wordt gewerkt, waarin we plezierig samenwerken, waarin er respect bestaat voor ieders opvattingen, waarin we trots zijn op het bedrijf, de producten of diensten, de klanten en elkaar. Het hanteren van elementen uit de onderstroom helpt om deze omgeving te creëren.

Het gaat dus om het integreren van beide stromen. Hierin geldt dat de aanleiding voor een effectieve analyse van de werkelijkheid vaak in de bovenstroom gevonden wordt. Een noodzaak tot verandering komt immers voort uit het niet bereiken van doelstellingen die we van tevoren met elkaar hebben afgesproken. Benadrukt wordt dat er maar één werkelijkheid is en dat daarom de verbinding gemaakt moet worden. De verhouding tussen B en O wordt helder en ook de manier waarop veranderingen zich voltrekken in de dagelijkse praktijk. Door nu gelijktijdig in de bovenstroom en in de onderstroom verbeteringen aan te brengen zien we dat er duurzame resultaten geboekt gaan worden. Niet alleen verbeteren de processen en systemen, ook de mensen gaan met veel meer plezier naar hun werk waardoor de samenwerking sterk verbetert. Het is goed als je meerdere brillen tot je beschikking hebt om je leiderschap effectief te verhogen.

">

nieuws van menno | molendijk

Deepak Chopra: 'It seems like accepting paradox is the key to enlightenment and to our own peace of mind. It seems that we are both a loving God/Oneness and individual "souls". And it seems that God is the same: someone we can pray to as well as being our own ultimate identity. When Buddhists speak of "emptiness", is this what they are alluding to? Are we both individual souls and also NOT individual souls because our ultimate identity is God who is being us?'

Menno: Does a paradox exist? To me it seems that a paradox is a logical outcome of the thinking-process in which there is a in congruency in thoughts, beliefs, experiences and so on. For God or Life there is (off course!) no paradox. Many years ago you, Deepak, explained this to me in the following way; you put your thumb and index-finger together and said: ‘In here, there is everything’. It took me quite a while to understand (and accept!) that you meant ALL the contrasts and non-dualities in the universe. In this process I also learned to let go of the need of understanding everything. Although not always easy, it definitely comforts and secures me in my journey that is called life. Everything is as it should be, in the knowing that we all are one.

Read the full conversation`

Lef het, de; o en m moed, durf. Laf: bn, bw; -fer, -st 1 niet moedig; bang, lafhartig 2 zouteloos, smakeloos. In ieder mens schuilen drijvende krachten. Je zou ze drijfveren kunnen noemen. Vaak een onzichtbare hand die je brengt in situaties waarin je je nooit zou hebben gezien. 'Ik had er alleen van kunnen dromen' zijn dan uitspraken die je dan hoort. Je drijfveren zorgen dat je enthousiast bent, dat je voor uit gedreven wordt door een passie, verlangen en hoop naar de toekomst. Je bent hierdoor in staat dingen waar te maken die je niet had gedacht. Hier tegen over staan krachten die je tegen houden. Een stemmetje in je zegt dat je het toch niet moet doen. Of laat iemand anders het doen! Laf noemt je omgeving dat. Terwijl jij weet dat je toch, met al het wikken en wegen, zo je best doet om de stap van Laf naar Lef te maken. Lef en Laf strijden om voorrang. Ben je eenmaal over de drempel, heb je je keuze gemaakt en geef je daar aan ook gehoor in termen van verantwoordelijk dan gaat alles schijnbaar vanzelf. 'Heb ik me daar nu zo druk om gemaakt?' hoor je jezelf denken. Het moment tussen Lef en Laf zou ik læf willen noemen. Onbewuste mensen noemen het twijfel. Ik noem het een worsteling die soms een seconde, of soms wel jaren duurt. Het is een kantelmoment. Ben je je bewust van deze worsteling en kom je er door heen dan is de voldoening daar. De voldoening van gedaan hebben van wat jij nodig acht, naast datgene wat je bereikt.

bewust hanteerbaar relatie mensen teams ontwikkeling weerbaarheid stress burnout mindful zelfbewust weerstand lichaamsbewustzijn voelen tegenwind vertrouwen daadwerkelijk provocatief omgangsvormen open ondernemend aanhaken afhaken aandacht oplossingen besturen verantwoordelijkheid lastig strategie eerlijk integer aanspreken commitment collectief persoonlijk positief gedragen behoefte presteren coach gids samen betekenis mentale innovatie inspiratie mensen stromen dieper stuurman humor boventoon tegendenken overgave zinnelijk waarnemen flow praten waarden duurzaam beweging contact collega doen walk talk respect benoemen aangaan overtuiging angst belemmering drijfveren congruent gedachtegoed maken wensen ideeen leren opdrachten markt overleg communicatie xcellerator versnelling wtaw imago identiteit cultuur binnen buiten investeren juicy doelen acties belang principes richtlijnen zichtbaar regels plan verhaal onbekwaam bekwaam internalisatie impliciet expliciet samenwerken motiveren rolopvatting mentaliteit holistisch samenhang verweven herkenbaar congruent krachtig aantrekkelijk metaforen uitleg leiderschap pro-actief model proces zacht rol missie fundament perspectief context ontschotten ontlagen essentie praktijk intuitie co-creatie dynamisch regie stretch ondersteuning doorpakken

'Apenrotsgedrag binnen bedrijven is een blijvend en interessant fenomeen', stelt boardroom-consultant Menno Molendijk
glimlachend vast. Hij zit aan de lange tafel op de kantoorboot aan de Loosdrechtse Plassen. Molendijk bespreekt met wat collega's tijdens een werklunch voor C het onderwerp macht & communicatie. 'De elite van vandaag zit steeds minder vaak in de ivoren toren', begint hij het gesprek. 'De klassieke machtsverhoudingen brokkelen af. Het is interessant om te zien dat in de jaren zeventig de democratiseringsgolf allerhande medezeggenschap opleverde binnen organisaties. Dat kwam voort uit de gedachte dat individuen in organisaties ook rechten hadden.' Lees hier het volledige artikel uit het vakblad

What are you waiting for?
Nobody's gonna show you how
Why work for someone else
To do what you can do right now?

Got no boundaries and no limits
If there's excitement, put me in it
If it's against the law, arrest me
If you can handle it, undress me

Don't stop me now, don't need to catch my breath
I can go on and on and on
When the lights go down and there's no one left
I can go on and on and on

Give it 2 me, Yeah
No one's gonna show me how
Give it 2 me, Yeah
No one's gonna stop me now

They say that a good thing never lasts
And then it has to fall
Those are the the people that did not
Amount to much at all

Give me the bassline and I'll shake it
Give me a record and I'll break it
There's no beginning and no ending
Give me a chance to go and I'll take it

You're only here to win
Get what they say?
You're only here to win
Get what they do?
They'd do it too
If they were you
You done it all before
It ain't nothing new

Kan je leven zonder dit?
Kan je leven zonder dat?
Kan je eigenlijk wel leven, zonder te weten dat je leeft?
Als je slaapt, slaap je dan echt?
Als je drinkt, drink je dan echt?

Nee, je kan niet leven zonder dit.
Nee, je kan niet leven zonder dat.
Ja, je kan leven zonder dat je dat weet.
Misschien slaap je als je slaapt.
Misschien drink je als je drinkt.

Als je in je leven gelooft

©Liene (11 jaar)

We zijn er uit. In deze tijd van crisis (crisis? what crisis?) is het toverwoord gevallen; het gaat allemaal om vertrouwen. Vreemd dat dat inzicht er blijkbaar nog niet was. En tegelijkertijd prima dat er middels dat inzicht weer balans kan worden aangebracht in de manier waarop we met elkaar om gaan. Vertrouwen is gebaseerd op integriteit, op het feit dat je van binnen uit weet wat goed en niet goed is. Niet de regels van het systeem bepalen dat. Uiteindelijk ben je zelf verantwoordelijk hoe je met je zelf, anderen en de wereld om gaat. 'There is enough for everybody's need, not enough for everybody's greed' zei Gandhi al. De crisis biedt kansen. Kansen op herstel van checks & balances in het systeem, op herstel van het zoeken naar wat goed is en wat fout. Van zoeken naar grenzen en nieuwe wegen, gebaseerd op wederzijds respect en vertrouwen, in dialoog met voorstanders van verschillende visies en belangen. Vertrouwen komt echter niet zo maar, het is het gevolg van een proces dat zichtbaar dient te zijn. Vertrouwen volgt vanuit betrouwbaarheid. En betrouwbaarheid is het gevolg van de mate van consistentie in je afspraken en handelingen, dus in je gedrag. Dat betekent niet meer zo maar iets beloven zonder dat ook concreet en duurzaam waar te maken. Dat betekent niet zo maar iets verkopen zonder het ook concreet en duurzaam waar te maken. Het goede nieuws is dat als vertrouwen toeneemt, de kwaliteit van samenwerking toeneemt en de kosten van controle afnemen (zie ook The Speed of Trust). Wie toont het leiderschap dat voor deze verandering nodig is?

Geloof niets, maar zie alles. Hierbij de nieuwste poging om in een modern jasje antwoorden te geven op de grote vragen.

Ruim 230.000 hits krijg je als je op 'Algemene Rekenkamer' en 'samenwerken' zoekt bij Google. Het viel me de laatste maanden op dat vrijwel alles wat de rekenkamer onderzoekt te maken heeft met een slechte samenwerking. Of dat nu is in de Zorg, bij de IND, Defensie, Financien of in de terrorismebestrijding, overal komt naar voren dat samenwerking in de keten, tussen en in teams en de regie te wensen overlaat. Het is om moedeloos van te worden. Zijn de belangen te groot (ministeries werken niet effectief samen omdat ze bang zijn voor statusverlies en meer van dat soort zaken) of kunnen we gewoon de complexiteit niet meer aan? En daar komt dan de reflex om nog meer wet- en regelgeving voor/tegen te gaan maken. Ik las laatst bij een Zorginstelling een mooie uitspraak van een oudere bewoner in een aangepast 'familie-huis'; 'door het ontbreken van wetten en regels kun je hier gewoon weer lekker leven'. Kijk, dat bedoel ik nou.

Architect and designer William McDonough asks what our buildings and products would look like if designers took into account "All children, all species, for all time." A tireless proponent of absolute sustainability (with a deadpan sense of humor), he explains his philosophy of "cradle to cradle" design, which bridge the needs of ecology and economics. He also shares some of his most inspiring work, including the world's largest green roof (at the Ford plant in Dearborn, Michigan), and the entire sustainable cities he's designing in China.

Mijn jongste dochter heeft haar rapport gekregen, digitaal uiteraard. Ze zit op de kleuterschool. In de loop der jaren is er heel wat veranderd aan zo'n rapport. Naast de plussen en minnen is er ruimte voor opmerkingen door de juf. Ik herken de standaardregels van rapporten van mijn andere kinderen. Eén regel springt me in het oog: 'kan moeilijk omgaan met teleurstellingen'. Ineens begrijp ik waar het vandaan komt. Mijn dochter kwam de laatste tijd vaker met voorbeelden in de sfeer van: 'Juf zegt dat we gaan buitenspelen. Maar ze doet het niet. Ooohhh, Juf jokt!' Steeds was er de aankondiging met daarna de constatering dat het niet was gegaan zoals beloofd. Het niet nakomen van een belofte wordt uitgelegd als jokken, wat misschien wat stevig is maar feitelijk niet onjuist. Uiteraard was ze teleurgesteld over het feit dat het niet was gegaan zoals afgesproken.

En vind dat eens gek. Als je niet meer van afspraken uit kunt gaan, wordt het erg lastig. Helaas lijkt het in de wereld van vandaag, met de vele verplichtingen, verantwoordelijkheden en hectiek, soms een uitzondering als toezeggingen worden nagekomen. In mijn werk ga ik uit van 'underpromise, overperformance'. Ik heb liever dat je iets niet toezegt als je het daarna niet waarmaakt. Je hoeft je niet sociaal wenselijk te gedragen. De frustraties in termen van samenwerking en in klantrelaties zouden er sterk door afnemen. Ik hoop dat mijn dochter nog heel lang blijft zeggen wat ze er van vindt. Door de vele ervaringen zal ze er wel mee moeten leren om gaan.

Maandag 11 februari is het zo ver. Dan is de eerste avond gepland in het teken van Management & Spiritualiteit. Ik doe het in samenwerking met Rishis, club for free souls en heb er veel zin in. Het is al weer te lang geleden dat ik dit soort bijeenkomsten (vroeger samen met De Baak, een trainingsbureau) organiseerde.

Het verbinden van spiritualiteit met management is actueler dan ooit. In de organisatiewereld van vandaag zijn management-theorieën niet langer toereikend. Uit onderzoek blijkt dat de traditionele (en vaak rationele) aanpak niet langer werkt. Spirituele principes toepassen in je eigen praktijk blijkt een welkome en effectieve aanvulling op het bestaande pallet van de professional.

Op de bijeenkomst zal ik een inleiding houden waarna we in break-out sessies in groepen aan de slag gaan waar je zelf aan het stuur zit. Aan de hand van een beproefd concept gaan we samen op ieders vraag in en coachen we elkaar bij het vinden van relevante oplossingsrichtingen. De groepsessies worden begeleid door een facilitator, waarvan ik er een ben.

Heb je zin om te komen? We beginnen op maandag 11 februari 2008. Je kunt je hier inschrijven. Ik zie er naar uit je te ontmoeten.

In deze korte video van mijn dochters werd ik me bewust hoe veel en doorlopend we eigenlijk aan het leren zijn. Zo terloops in het gesprek wordt aangegeven dat mijn jongste dochter Kaatje leert schommelen met de benen naar voren en naar achteren, wordt verteld dat ze nu echt haar eigen brood heeft leren smeren en wordt de mededeling gedaan dat ze ook zonder zijwieltjes kan fietsen! Life long learning en er nooit zijn geldt ook voor mij in ieder geval. Hoe staat het met jou?

Zodra iemand zegt dat hij of zij spiritueel is, neemt bij mij de argwaan toe. Misschien ben ik te kritisch maar bij alles wat nadrukkelijk onder de aandacht wordt gebracht, neemt mijn twijfel toe. Zo kom ik ook managers tegen die vol trots zeggen dat ze de organisatie 'eerst aan de basis hebben verbeterd'. Ik zie de effecten alleen niet. Een ander voorbeeld zijn de (talrijke) mensen die ik tegenkom die zeggen altijd hun afspraken na te komen. Altijd! Wat moet dat een teleurstellingen opleveren. Maar het mooiste voorbeeld zag ik deze week op een reclame. Een groot bedrijf dat zegt aan climate warming te doen. Om het personeel zo goed te helpen! Het is dat ik beter weet uit de praktijk, het is zo buiten de realiteit dat je er weer van lachen moet.

Wat maakt me zo kriegel? De incongruentie tussen woord en daad denk ik. Zelf ben ik ook geen heilige, ik spreek uit ervaring. Tussen zeggen en doen gaapt een gat van formaat. We weten allemaal dat er meer wordt toegezegd dan er wordt waargemaakt. Het lijkt alsof we daarbij soms de schaamte voorbij zijn. Lijk ik gekke Henkie of zo? Levert het wat op je zelf zo op de borst te kloppen? Blijkbaar, anders gebeurde het niet. Ik verkeer dan maar liever met mensen die in stilte iedere dag weer betekenis geven aan het geluk van anderen. Die zaken voorleven, en niet voorlezen. Zonder zich daar wellicht altijd van bewust te zijn. Dat is nu juist het mooie.

Dit weekend ben ik bij een rugby-maatje van me naar de WK finale Zuid-Afrika - Engeland gaan kijken. De Springboks wereldkampioen! TIjdens en na mijn studententijd heb ik 10 jaar gerugbyed. Oude verhalen en herinneringen kwamen weer naar boven. Prachtig dat het rugby nu meer de aandacht krijgt die het verdiend. In de loop der jaren heb ik gezien dat er bij tijd en wijle een journalist langskomt die verbaast is over de sport rugby. 'Het is waarschijnlijk het ruwste spel ter wereld, maar het stevige vertoon slaat bij deze sport nooit over naar de tribunes', aldus de volkskrant. Aan het spelen van rugby heb ik veel te danken. Stevigheid, de wil om te winnen en compromisloze teamgeest zijn ingrediënten die je niet snel vergeet. Bij mijn vriend verhaalden we nog van het feit dat je meer klappen kreeg van je teamgenoten dan van de tegenstander, kleine 'correcties' noemden we dat! Respect voor elkaar en ieders rol in het veld maakt dat je elkaar hard aanpakt maar daarna wel met elkaar een bier drinkt. Deze omgang met elkaar maakt ook dat op de tribune jong en oud, voor- en tegenstanders door elkaar zitten. Zoals Yves Kummer, oud-international, het vertelt: 'Bij rugby staan de hooligans op het veld. Bij voetbal zitten ze op de tribune'.

'Pap, ik heb een nieuwe coach', zegt mijn dochter. 'Leuk', zeg ik. 'En, hoe vind je haar?' 'Uuuhm, ze is aardig. En ze is aardig. Ze zegt nooit hoe het moet. Alleen dat alles goed is'. Nu had ik wel gezien dat de nieuwe coach vooral op het bevorderen van motivatie de nadruk legt. Volgens alle toeschouwers aan de kant is dat er alleen genoeg. De kinderen, hoe jong ook, willen óók het beste uit zichzelf én elkaar halen. In coachland zijn er grofweg 2 stromingen te onderkennen; de pampering en motivatiecoach ('je kan het!') en de stretch en zweepcoach ('je kunt het, je weet het alleen nog niet'). Beiden, ik geef het direct toe, bieden hoop. ik verkies toch de tweede stroming. Al staat de stretch misschien wat op gespannen voet met acceptatie en meer zijn/minder doen, ik heb het gevoel dat door een zekere spanning krachten worden aangeboord die je misschien nooit bij jezelf had vermoed. Een coach heeft ook de verantwoordelijkheid dat voor anderen voelbaar te maken. Coachen op het vrijmaken van potentieel lijkt me overigens ook spannender dan uitgaan van de situatie 'as is'. Ik verwacht dat het team van mijn dochter de nieuwe coach nog wel zal gaan stretchen. Dat potentieel vindt zijn weg toch wel.

Goed nieuws, de professoren zijn om. Ik blijf het geweldig vinden dat de wetenschap na-ijlt op het 'weten' uit andere tradities. Na zero-point field, quantum fysics, zen, tao, the secret etc. is nu het wetenschappelijk bewijs daar. Op een congres over sociale psychologie werd gesproken over het bewustzijn. 'Introspectie heeft weinig zin', aldus professor Roos Vonk. 'Nadenken over onszelf leidt tot slechts piekeren en depressie'. De centrale boodschap was dat de tijd van Freud voorbij is. Het onderbewustzijn is niet meer het duistere terrein van seks en aggressie, maar veeleer een schatkamer vol intuïtieve mechanismen, die het gedrag sturen, genoemd: het adaptieve onderbewuste. Vonk onderscheid het expliciete en impliciete zelf. 'Dit laatste zelf reguleert wat ons beweegt. U moet het zien als mannetjes achter de schermen die alles regelen. Alleen het resultaat dient zich aan u op. Op het waarom krijgt u geen zicht. In 30 seconden heeft het brein een redelijk beeld van een persoon. Dit verandert niet.' aldus Vonk. Professor Ab Dijksterhuis stelde dat de verwerkingscapaciteit van het onbewuste brein groter is, het legt verbanden, werkt associatief, pakt beelden en emoties mee en is slimmer. Zet het doelgericht aan het werk om een beslissing te nemen en ga vervolgens iets anders doen. Ondertussen denkt je brein na (wat natuurlijk niet kan, het zit al in het woord na-denken, het komt te laat maar als werkstelling leuk) en rolt er een betere beslissing uit. Genoeg stof om na te denken door coaches, therapeuten, adviseurs, ik en jij.

What makes companies perform well? To find this holy grail of management studies, a McKinsey team analyzed upward of 100,000 questionnaires to uncover the practices of 400 business units in 230 companies around the world. The team eventually arrived at one winning combination: clear roles for employees (accountability), a compelling vision of change (direction), and an environment that encourages openness, trust, and challenge (culture). Nothing else came close in improving organizational performance. What's more, the study found that organizational and financial performance correlate directly. The McKinsey Quarterly

Het blijkt dat veel directieleden op zoek zijn naar verbetering van de samenwerking. Samenwerking tussen afdelingen, teams en collega's onderling. Vaak komt dan ook de bekende 'kloof' ter sprake tussen de top en de medewerkers. De afstand is te groot, het vertrouwen te laag. Het beeld wat dan bij me op komt is dat iedereen zeer hard aan het werk is, maar wel op zijn eigen eiland. Door een gebrekkige samenwerking worden missers gemaakt, wordt potentieel niet volledig benut en neemt de frustratie toe. De Algemene Rekenkamer alleen al constateert in haar recente onderzoeken steevast een gebrekkige samenwerking tussen organisaties. Hoe dit om te buigen? In mijn praktijk kom ik regelmatig in aanraking met goedbedoelde initiatieven op het gebied van cultuurverandering, procesoptimalisatie etc. In de hoop iedereen 'om' te krijgen wordt een steentje in de vijver gegooid, in de vorm van een project. Van de golfjes in de vijver wordt dan de gewenste olievlekwerking verwacht. Jammer dat het zo niet werkt. Deze goedbedoelde steentjes zijn dan ook vaak de frustratie van de toekomst. Zichtbaarheid, effect en duurzaamheid staan niet in verhouding tot de voorgestane ambitie. Voor een verbetering in samenwerking is namelijk een stoeptegel in de vijver nodig. Meerdere initiatieven tegelijkertijd, vanuit een integraal concept, waarbij de realiteit laat zien dat 70% daarvan succesvol is. Met een marginale inspanning mag je ook slechts marginale resultaten verwachten.

Deze week las ik in de krant dat het klussen in panden in achterstandswijken een 'onbedoeld neveneffect' had gekregen; het had bijgedragen aan integratie! Niet te geloven. Ik had verwacht dat de opzet geheel vantevoren was doordacht, en dat het een strategische keuze zou zijn geweest om de aanpak op deze manier vorm te geven en te regisseren. Maar nee, een 'onbedoeld neveneffect'. Niets doordacht tot in de kleinste details, niets schuiven met voor- en achtergrond, niets doordenken dat werk en inspiratie hand in hand zouden kunnen gaan. Langs de weg van het werk, werkt het. Je mag dan ook verwachten van beleidsmakers dat ze weten dat langs de lijn van de inhoud gewerkt kan worden aan integratie. Vooraf. Doordacht. Met details.

IT wordt meer dan ooit onderdeel van strategie. Kon je vroeger nog lineair de toekomst in elkaar knutselen, tegenwoordig lukt dat niet meer. Alleen al de noodzakelijke eenduidigheid over de verschillende vormen van communiceren met klanten maakt dat het belangrijk is je bezig te houden met IT. Welke mogelijkheden zijn er? Interactief of niet? Web 2.0? Ik merk dat het bij gedragsverandering nog geen gemeengoed is om je hier mee bezig te houden. Afgezien van online testen en leermanagement systemen is er weinig sprankelends en inspirerends te ontdekken. Wat dat betreft kunnen we nog veel leren van Linden Lab met Second Life. Innovatie door communities driven werkt alleen als er naast IT ook aandacht wordt besteed aan persoonlijk contact, kijk bijvoorbeeld naar de locale communities van What the Bleep of Alliance for New Humanity. Jammer dat ik nog geen voorbeelden ben tegengekomen van goede IT-platforms mét persoonlijk contact. Jij wel?

Sinds een tijd word ik geconfronteerd met een hartekreet van medewerkers in bedrijven. In gesprekken die gaan over hun dagelijkse praktijk vragen mensen geregeld om Management Loos Overleg (MLO). Het blijkt iedere keer opnieuw dat managementlagen eerder last opleveren dan dat ze van dienst zijn. Uiteraard wat kort door de bocht, maar toch blijkt uit veel onderzoeken dat managementlagen hinderen, de boel opstoppen, voortgang vertragen of zelfs stoppen. Medewerkers blijken knelpunten, oorzaken en oplossingen beter aan te pakken als er geen manager bij is. Zelfstandigheid wordt aangeboord, verantwoordelijkheid wordt als vanzelf genomen, saamhorigheid wordt over de schuttingen opgebouwd. Zonder manager worden zaken weer spannend, achterover leunen is er niet bij en van tweerichtingsverkeer in communicatie (de meerderheid van 'overleg' is eenrichtingsverkeer) is weer sprake. Hoe MLO voor elkaar te krijgen? Dat lijkt nog niet zo gemakkelijk, te meer daar de manager ook vindt dat hij/zij er niet voor niets zit. Probeer eens een uur met een paar collega's bij elkaar te komen om wat zaken 'af te stemmen'. Vergroot het aantal medewerkers en breng er een zeker ritme in. Laat zien dat het werkt door resultaten te boeken. Als de manager er eenmaal aan gewend is, zul je zien dat de samenwerking verbeterd en vermindering in irritatie, fouten, klachten het geval is. Mocht de manager zich er dan toch weer in willen mengen, herinner hem er dan aan dat hij zeker belangrijkere zaken te doen heeft. Succes met MLO!

'Dat moet je gewoon doen', is een veelgehoorde uitspraak. Vaak zegt iemand dat tegen een ander om deze positief en opbeurend aan te sporen om iets op te pakken of uit te voeren. Nou blijkt 'doen' al hoog gegrepen voor velen (de managementliteratuur bloeit als nooit tevoren op de boeken die gaan over doen, we blijven te vaak hangen in plannen of beleid maken), dat woordje 'gewoon' doet ons helemaal de das om. Wat voor jou gewoon is, is voor mij helemaal niet gewoon! En vice versa natuurlijk. Met een jaloerse blik kijk ik vaak naar anderen die dingen doen die ik niet durf of waarvan ik niet weet hoe ze aan te pakken. Al vaak ben ik door anderen aangespoord iets 'gewoon' te gaan doen. Mijn glazige blik verraad dan dat ik het helemaal niet zo gewoon vind. Een huizenhoge drempel scheidt mij van doen, alsof ik tegen de beklimming van de Mont Blanc aankijk. Door het gebruik van het woord gewoon zet je jezelf ook nog eens op een voetstuk. Zo van; 'voor mij is het gesneden koek, doe mij dat maar eens na'. Uiteindelijk is de uitdrukking dan ook niet respectvol voor de ander. Ik stel dan ook voor de uitspraak te verbieden. Het scheelt een hoop irritatie, onduidelijkheid in de communicatie en geeft een hoop ruimte. De eerste die de uitspraak nog hanteert moet uitgebreid mediteren op de vraag hoe je voor een ander iets zo gewoon als voor jezelf maakt.

Via de Yoga kwam ik een flyer tegen waar een bijeenkomst in stond vermeld. Afgelopen vrijdag dus naar Nahmka Rinpoche geweest. En nog wel om de hoek, dus dat kon ik niet laten liggen. Zoals eigenlijk altijd geen hele hoge opkomst, een mens of 40 denk ik. Een entreebedrag waar in managementkringen om gelachen zou worden, met vervolgens de inhoud van 3 trainingen. Nahmka is een tibettaanse monnik van 40 die al duizenden jaren in de lijn van zijn (groot-)vaders kennis overdraagt over het boeddhisme.

Het verschil geleerd tussen positieve en negatieve compassie. Huh? Met negatieve compassie wordt de veranderlijke compassie bedoeld die je bijvoorbeeld ervaart in je relatie. Als de ander iets doet wat je niet aanstaat, vind je dat niet leuk en is er (even) geen compassie meer. Met positieve compassie wordt bedoeld de compassie die onveranderlijk is en die je voelt voor mensen, dieren, eigenlijk alle wezens die hier op aarde zijn. Als iedereen dit zou doen, zou het er heel anders uitzien!

Laatst stond ik met een groepje managers te praten. Ze hadden het over hun aandelen. Ze waren gestegen, deden het goed en dat soort dingen. De managers gaven elkaar tips en vertelden vol trots dat je wel de markten een beetje in de gaten moest houden. Ik vroeg hoe ze dat deden. Ze hadden toch een drukke baan? Veel mensen die voor hun werken? Ja! Maar, dat kon je er best tussendoor doen. Zo moeilijk was dat niet. Het bleek overigens dat iedereen dat zo deed. Het voorval deed me denken aan die opdrachtgever die steevast zijn computer afsloot als ik binnenkwam, als hij weer de hoogte van zijn kapitaal opnam. Hij wist dat ik er niet zo van hou om je met je aandelen bezig te houden als er ondertussen wordt gereorganiseerd, honderden gezinnen in onzekerheid zitten en leiderschap en visie gewenst is. Het verschil tussen het bezig zijn met jezelf of met anderen vrees ik. Ik pleit voor ontslag als er gehandeld wordt tijdens werktijd!

Het grootste probleem van deze tijd is de kloof tussen beleid en uitvoering. Prachtige plannen worden gemaakt die vervolgens veelal in de prullenbak belanden, slecht of veel te laat worden uitgevoerd. Het is een gegeven dat mega-projecten altijd mega de planning overschrijden en mega meer geld kosten. Het is verbijsterend hoe de corporate én beleidsmakers taal verschilt van die van uitvoerenden. Waar de laatsten al direct kunnen aangeven waar obstakels en hulpbronnen te vinden zijn, gaan de eerste vrolijk door met het credo 'dit gaan we gewoon doen'. Laatst was ik bij een beslisser op een toch niet gering niveau. Hoewel zijn secondanten, de hele business unit en de directie toch wist dat de beslisser in de afgelopen jaren geen wonderen had verricht, bleef deze hardnekkig volhouden 'dit gaan we gewoon doen!'. Er werd gevraagd: 'Is de ambitie wel realistisch?', 'Halen we de planning met deze complexiteit dan wel?'. Hij antwoordde steevast: 'Dat gaan we gewoon doen!' De komende ontslagronde, frustraties en eerste mega-overschrijding kunnen we nu al zien aankomen.

Afgelopen week naar de boeklancering geweest van de roman Haaiensafari van R. Het was een hoogtepunt van een lang proces van schrijven. Hij was uiteraard trots dat hij zijn boek uitgeeft bij Prometheus. Zo'n honderd mensen waren bij elkaar om de schrijver alle lof toe te wensen. En natuurlijk kon iedereen zijn boek laten signeren! Het boek leest lekker weg, zegt E. We hebben een speciale uitgave met de signering van de lipstick van C. erin. Daarna zijn we met de familie wat gaan eten, was heel gezellig (en lekker). Wanneer start ik met mijn boek?

De afgelopen tijd word ik gebombardeerd door mensen of ik The Secret al heb gezien. A. vertelde me dat hij de DVD me zou opsturen. Toen deze binnenkwam liet ik hem nog even liggen en dacht 'die kijk ik later wel'. Toen ik hem wilde gaan kijken pakte ik de DVD, sloot mijn computer af en brak de DVD doormidden. 'OK, geen secret' dacht ik. De week erop hoorde ik van een collega dat we de film gingen kijken, op de bewuste avond was de collega die de film zou meenemen ziek. D. zei 'we moeten hem samen zien'. Het gaat nu gebeuren, ik hoop dat het doorgaat.

Moe word ik van mensen die zeggen dat verandering van boven af moet beginnen. Het klinkt stoer en heldhaftig deze stelling te verdedigen. Een citaat op een website; 'Het is onze overtuiging, dat gemeenschappelijke waarden van 'boven af' bepaald en neergezet moeten worden.' Is het dan nog niet helder dat het traditionele topdown paradigma met de harkjes en de verticale lijnen niet werkt? Dat het management helemaal niet de waarden kan neerzetten? Dat het alleen kan uitnodigen en niet opleggen? Dat meer van hetzelfde niet werkt?

'The bottleneck is at the TOP of the bottle'. De werkvloer is niet het probleem, het management veel eerder. Een combinatie van regie, leiderschap, energie en passie lijkt een succesvolle eerste stap. Het is de kunst beweging te creëren in paradigma's, overtuigingen, mentale roestigheid. Het is tijd voor een stap voorwaarts.

Hier zie je een voorbeeld van een 'ontvangsthal' of entree van een bedrijf. Ik kom al jaren in dit soort lege zalen. Dit is nog een kleintje. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat ze bijna allemaal inspiratieloos zijn. Groot, leeg, marmer, glas. Je zal er maar werken. Iedere dag een leeg welkom, je met een beveiligingsbadge naar binnen wurmen (de draaideur is steevast te krap), dezelfde beveiligingsambten en de hun uiterste best doende dames achter de balie die de sfeer er ook niet in kunnen brengen. Welkom!

E. is aan het experimenteren met water, a la Emoto. Op de post-its schrijven we woorden als 'liefde', 'vertrouwen' en 'acceptatie'. We zetten een waterkan op de post-its. Het water smaakt zachter. Alleen al het kijken naar de mooie woorden de hele dag geeft je een goed gevoel. Emoto deed hier al leuke experimenten mee. Klik om meer van zijn werk te weten te komen op de link hiernaast. Water doet meer voor je dan je denkt.

Het valt me de laatste tijd op dat er veel mensen in organisaties willen veranderen. Ik had toch al nooit zo veel met managers die stelden dat mensen niet willen veranderen. Nooit wat van gezien. Niet zomaar, uiteraard. Je moet er wel een verhaal bij hebben. Enfin, de laatste tijd valt me op dat de Top 49 bij organisaties willen veranderen. Zaken die liggen op het gebied van omgaan met elkaar, interactie, communicatie, gedeelde set van waarden en de manier van leidinggeven. Vooral vrouwen lijken haast te hebben met het op de agenda zetten van deze zaken. En terecht! Het wordt tijd voor het in balans brengen van verschillende facetten van bedrijfsvoering die allemaal legitiem en aan de orde zijn. Helaas gaat het altijd om de Top 50. Dat is 49 + 1. Die 1 is vaak de algemeen directeur of ceo die het nog even niets lijkt. Met veel omzichtige bewegingen wordt getracht de man (altijd nog een hij) er van te overtuigen dat het tij daar is. Vooral niet te direct, hij zou eens op zijn teentjes getrapt zijn! Wat dat betreft nog een lange weg te gaan. Als de 1 zich bij de 49 schaart, zullen de sluisdeuren pas open gaan. Dan is er ook geen weg meer terug. Misschien baart dat wel zoveel zorgen...

'We gaan het in onderdelen uitvoeren', is een uitspraak die ik vaak hoor als het gaat om de uitvoering van een plan. Wat wordt bedoeld is dat een aantal schakels in het geheel zullen worden uitgevoerd, de andere onderdelen worden gelaten voor wat het is. Is dat wel mogelijk? Kan je onderdelen wel uitvoeren? Zonder het geheel onrecht aan te doen? In het prachtige nieuwste boek van Senge ea, Presence, wordt hier iets over gezegd: 'Wij denken dat een geheel opgebouwd is uit vele deeltjes. Volgens deze manier van denken bestaat het geheel uit een samenvoeging van delen, die vervangbaar zijn of gerepareerd kan worden'. De chirurg of de auto-monteur zeg maar. De werkelijkheid is uiteraard anders. Ieder deel is het geheel op zichzelf, als in een hologram. Knip je het doormidden, dan bevatten de delen nog steeds het geheel. Het geheel kan niet zonder de onderdelen, 'in alles zit alles', 'ieder deel is een locatie voor de presence van het geheel'. Kun je onderdelen uitvoeren? Natuurlijk niet. Zonder een nieuw geheel te creëren wordt het niets. We weten het wel, maar verkiezen deze strategie boven iets moeilijk en onzekers.

Vorige week heb ik iemand ontmoet die een tirade hield over anderen die op de kansel een (voor mijn vriend verkeerde) boodschap uitdroegen. Ik vroeg hem wat er zo verkeerd aan was. Het waren 'weekdieren en sukkels, ik heb al zoveel geld gegeven, zij kunnen niets'. In het gesprek bleek dat dat hij alles eigenlijk had; 'ik heb zo veel geld, en macht, ik heb al genoeg gegeven, ze moeten eens iets doen'. Ik zei hem dat ik het vermoeden had dat hij eenzaam en ongelukkig was. 'Huh? Wat?' Wat een rare opmerkingen waren dit. De meiden om hem heen vonden hem toch geweldig? Hij deed toch geweldige dingen? Anderen hielden zich gewoon niet aan de afspraken! Toen ik wegging vroeg hij me een afspraak te maken. 'Verandermanagement', dat lijk me wel wat (niet voor hemzelf natuurlijk maar voor alle anderen). De ingeplande afspraak werd afgezegd. 'Waarover ging het ook al weer?', vroeg de vriendelijke secretaresse. Mijn vriend gaat in eenzaamheid verder.

Er wordt gezegd dat een van de meest belangrijke leidraden in het leven is om te doen wat nodig is. Dit houdt zoiets in dat je afstemt op je omgeving en mensen. En vervolgens vervul je de behoefte die op dat moment aan de orde is. Als je dit gelooft wordt verantwoordelijkheid nemen in het moment een stevige uitdaging, je moet namelijk iets leveren. En als je dan moet kiezen wat dat is (en vaak nog wel op dit moment, nu!), hoe moet je dan kiezen? Overzie je je eigen keuzeproces? Je kan wel eens met een dilemma zitten; bijvoorbeeld

• omdat dat overstekende kind onder de auto komt als jij niets doet, maar het is ook niet van gevaar ontbloot om deze heroieke daad te verrichten.
• omdat die verre vriendin graag wil dat je naar haar feest komt maar je voelt je eigenlijk niet zo fit.
• omdat je weet dat in de vergadering je collega zal worden afgeserveerd maar je denkt dat het schadelijk voor je is hem daarvan op de hoogte te stellen.

Ik krijg vaak terug dat ik dit soort voorbeelden in gradaties moet zien. Sommige dingen schijnen zwaarder te wegen dan andere. De criteria hierachter snap ik alleen niet zo vaak. Er bekruipt me dan het gevoel dat er naar de uitkomst wordt geredeneerd. Waarop baseer jij dit soort beslissingen? Hoe weet je wat nodig is? Hoe weet je wat te kiezen? Wat zijn de criteria? En ga je het dan ook doen?

Afgelopen week het 10 jarig bestaan gevierd van SecondNature, mijn bedrijf. Het was een prachtig event. Veel mensen hadden de moeite genomen te komen. Het jubileum stond in het teken van geluk. Afwisselend werd er interactief 'ontdekt' wat geluk is, viel er muziek te beluisteren en konden mensen relaties aanhalen en verdiepen. Geluk vinden door even offline te gaan en tijd en aandacht voor elkaar te hebben. Het werd afgesloten, uiteraard, met een borrel. Was weer heel gezellig om zo veel bekenden te zien en te spreken. Ik raak zo langzamerhand expert in geluk door alle cadeaus die ik heb gekregen op dat gebied. Theoretisch wel natuurlijk :-).

De tweede 10 jaar is al begonnen, ik heb het gevoel dat het nog sneller zal gaan dan de eerste. Oplettend blijven op de reis is denk ik een van de uitdagingen voor de komende tijd. Het vliegtuig is opgestegen. Bestemming vooralsnog onbekend.

Mijn kinderen hebben een mooie toekomst voor de boeg. Hoe dat komt? Ze zijn op sport- en spelkamp. Omdat ik in een omgeving woon waar andere kinderen ook op sport- en spelkamp gaan. Omdat ooit mijn schoonmoeder een huis voor ons vond in de omgeving waar kinderen op sport- en spelkamp gaan. Omdat we hadden besloten dat we vanwege ons werk in het midden van het land moesten wonen. Omdat wij ooit besloten te vertrekken uit Amsterdam. Omdat wij vonden dat het huis waarin wij woonden niet groot genoeg was om met meerdere kinderen te wonen. Daarom hebben mijn kinderen een mooie toekomst voor de boeg.

Verbazingwekkend dat er zoveel managers zijn die zichzelf de oplossing vinden voor een probleem. 'Doe mij die opdracht en ik zorg dat het in orde komt', is een veelgehoorde uitspraak. Een enorme zelfoverschatting ligt er aan ten grondslag. Alsof een probleem (wat vaak al jaren aan de orde is) maar even door een persoon kan worden opgelost. Overschatting van de ervaring en competenties, gecombineerd met vooral een luidruchtig aanwezig zijn. Vaak loopt het slecht af. Bij topmanagers springt het in het oog, op een operationeler niveau kan de manager nog wegkomen met het wijzen naar externe factoren. Als er gefaald wordt, heeft de ander het gedaan, als er succes wordt geboekt, ligt het aan hen. Bij degenen die een dergelijke manager inzetten, ligt uiteraard ook een verantwoordelijkheid. Een schromelijke onderschatting van de kracht van het collectief, gecombineerd met de frustratie van de afgelopen periode, zorgt ervoor dat de slinger doorslaat naar de andere kant. Nu tijd voor iets geheel anders! Het gat wat hierdoor ontstaat tussen nieuw en oud is vaak dermate groot dat de het een kwestie van tijd is voor de zaak weer op spanning staat. Je hoeft geen helderziende te zijn om dit aan te zien komen. 'Op je klompen aanvoelen' noemde mijn opa dat altijd.

nieuws van menno | molendijk

Vandaag voor het eerst dit jaar (!) gegolfd. Prachtig weer, het is zomer. Gisteren kregen we van een klant een afscheidBBQ in een strandpaviljoen aangeboden. De medewerkers vonden het natuurlijk ook een prima idee. We hadden zelf geen beter weer vooraf kunnen bestellen. D. nog wat flesjes champagne aangeboden. Nu lijkt het of het een jolige boel was maar dat gaat te ver. Deze week ook in een soort rollercoaster gezeten met een nieuwe opdracht. Altijd weer mooi om de start van een opdracht mee te maken. Het moest natuurlijk altijd gisteren af zijn (veelal heeft de besluitvorming vooraf veel te lang geduurd; 'we kunnen het zelf wel, daar hebben we toch geen anderen voor nodig?') en zodra je dan aan de slag gaat kunnen weinigen nog maat houden tussen snelheid en afscheid. Er wordt verwacht dat je de vele hobbels even wegveegt en dat je gids langs de kliffen en riffen bent. En uiteraard achteraf zeggen dat je het 'ook wel zo had gedaan'! Ha, ha, het blijft leuk, zo'n combinatie tussen schizofrenie en inhoudelijke worstelingen. Ik hoorde laatst dat we allemaal zo'n 100 verschillende rollen tegelijkertijd vervullen en dat ons dat wonderwel afgaat. Ik twijfel er bij mezelf geen seconde aan...

Afgelopen tijd nog niet echt veel van het WK gezien. Eigenlijk meer met mijn eigen WK bezig geweest. De nieuwsbrief is er nu echt uit. In een oplage als nooit tevoren. Ondertussen zoveel relaties en mensen die ik niet snel meer zou herkennen. Maar wel erg leuk dat blijkbaar het bestand langs de lijn van collega's ook verder wordt opgebouwd. Mijn kinderen en buurman vinden de huisstijl ook mooi. Gelukkig! Anders krijg ik het op dat front nog lang te horen. Iedere dag komen ze wel even bij me buurten om te kijken hoe ik er voor sta. Goedbedoelde tips over hoe ik dingen moet nieten etc. Ook kreeg ik laatst te horen toen ik vertelde over een niet zo makkelijke klant: 'Nou, dan doe je het toch gewoon niet?' Zit wat in, denk ik dan. Nu eerst Nederland-Ivoorkust.

D. en R. op de boot. Vandaag niet uitgevaren. We kwamen aan en zagen 7 Bft op de teller staan. Uitschieters naar 8 en in de onweersbui klokten we 9! D. heeft gekookt, prima. Heel lekker. Het is wel goed dat we allemaal onze eigen hut hebben. Onderling de gadgets uitgewisseld. Wel wat anders dan een paar jaar geleden.......... Morgen varen we uit, de voorspellingen zijn goed. Vanavond nog even verhalen uitwisselen, vroeg naar bed. Morgenochtend is er een eitje beloofd. Dat wordt wat.

Joepie, de lente begint weer. Met Pasen voor het eerst naar de boot geweest. Het weer was schitterend, zelfs zo mooi dat ik in 2 dagen geen tijd had voor schoonmaken etc. Beide dagen vrienden op bezoek en met ons 5-en was het ook erg gezellig. Ik ben die week maar even een 'n middag teruggeweest om de stof, zand en alg van de winter er af te boenen. Met zo'n hogedrukspuit gaat het best snel. Nog even bij de shop wat regelen en we kunnen er weer tegenaan. Zeilen zitten er op dus we willen weer! Eerst maar eens nu een weekje naar Turkije. We zijn een paar jaar geleden al naar Kids World geweest en dat is ons toen zo goed bevallen dat we nu weer gaan. Ik heb er zin in. Wij hebben er zin in. Het wordt tijd dat we weer lekker op het strand aan aan de pool liggen.

Gisteren met Kaatje naar het ziekenhuis geweest. Ze heeft een lichte longontsteking. Uiteraard waren we met het gezin bezorgd, op weg, en aan het zingen waar dat ging. Bij de ingang van het ziekenhuis was ze weer zo ver opgeknapt dat ze bleef zingen. 'Sstt', zei ik, anders lijkt het wat vreemd na die rondgang die we daarvoor al hadden gemaakt. Iedereen in de weer, telefoonverkeer tussen doktoren en een vriendelijke mevrouw die al weet waar het over gaat. Gezellig was het wel, en stressvol ook. Nu rustig aan, kuur van antibiotica en uitzieken. Uiteraard wil ze niet. En wel met de andere dames mee naar buiten. Nog niet.

Vakantie voor de kinderen deze week. Eerst met mamma naar de dierentuin geweest. Vinden ze altijd leuk natuurlijk. Wij ook wel, hoewel de aapjes na een aantal keer toch minder interessant zijn. De twee oudsten daarna weggebracht naar opa en oma. Ze blijven een paar dagen logeren. De kleinste wilde mee om ze een kusje te geven. Op de terugweg viel ze bij de eerste hoek van de straat in slaap. Kon ik nog een paar telefoontjes doen...

Topfit ben ik. Tegenwoordig wat vaker in de gym. Een mix tussen cardio en krachttraining. Een beetje zoals ik mijn projecten ook aanstuur. Hoog tempo, verschillende onderdelen, een combinatie tussen sturen en energie. Daarna krantje, shake-je en wat zakelijke aspecten bespreken met D. met een afzakkertje. Alle punten op het gebied van bedrijfsontwikkeling nemen we door. Boven de radar komen is het centrale thema. Er zijn nogal wat strategieën en punten te bedenken die hierop van invloed zijn. Alles moet kloppen, anders werkt het niet. Je hebt maar een keer de kans om een bepaalde configuratie uit te proberen. Morgen weer fris op.

Vanavond gesport. Met D. Het viel me zwaar. Voortijdig gestopt, wat niet vaak voorkomt, kan ik je verklappen. Een aantal weken geleden me voorgenomen weer structureel te gaan sporten. Vaste avond met D. en E. Toch ben ik best tevreden over het feit dat ik ben gegaan. Je lichaam voelt dat goed aan. Het maakt dat je een volgende keer weer sneller gaat. Het is net zoiets als dat ik een jaar lang me koud heb afgedoucht. Op een gegeven moment was ik er aan verslaafd. Het voelde zo goed. Raar toch dat het op een gegeven moment toch stopt. Hoewel je weet dat het goed voor je is, doe je het toch niet. Wat is het mechanisme dat daar achter zit? Ik heb mezelf wel eens een self-destructieve modus verweten. Op het moment dat het verwijten wordt, weet ik dat dat ook weer niet goed is. Wat een dilemma! Waar is de juiste maat in deze polariteit? Ik heb het nog niet gevonden. Volgende week weer sporten. D. zegt: 'you're avoiding the issue'.

Samen op de bank. Leuk! E. mijn blog laten zien. Jaha, nog niets van gezegd. Verrassing! We zitten in een interne verhuizing. Het is een zooitje. Kids schuiven door, een werkkamer wordt gemaakt voor E., voor HilthProducts. Zo zeggen de kinderen het althans. Tot overmaat van ramp begeeft alles het. De TV geeft roze vlekken, de dvd doet het half (zwart-wit) en een box kwam net naar beneden vallen. Tijd voor verversing! Nog wat motivatie en pegels en het komt goed. Hou je op de hoogte.

leuke dingen de afgelopen dagen. afwisseling van met de kids thuis lunchen etc en met collega's overleggen over onze professionele insteek, wat mag/kan en wat niet. nog met L. geschaakt, waar ik ook weer meer inkom. vroeger schaakte ik nog wel eens maar de afgelopen jaren schoot dat er bij in. Gisteren met J. gewerkt, vandaag op pad geweest. Vanavond een leuk etentje met de vader van D. en D. zelf. Thema is ondernemen. Hij is wat verder dan ik. Ondertussen geloof ik 120 medewerkers. Kan me daar ook niet zo veel bij voorstellen moet ik zeggen. O, L. komt binnen met de nieuwe toner. Er moet weer geprint worden!

Zo mensen. Afgelopen dagen niet geheel topfit. Begon eigenlijk in het weekend waar 2 van mijn dochters (op haar verjaardag!) ziek werden. Ik ging gelijk mee en moest even rustig aan doen. Ik ben niet de enige, blijkt. Gisteravond, terwijl ik gezegd had bijtijds naar huis te gaan, nog gegeten met T. Leuk gesprek dat het midden hield tussen privé en zakelijk. Zo heb ik het het liefst. Ook nog wat overleggen gehad, nieuwe stagiaire wegwijs gemaakt en muziek gedraaid. Morgen weer koffie drinken en daarna door naar J. voor wat strategisch overleg, joepie.

Gisteren naar de launch van de Long Island Runabout geweest. Een initiatief van O. Het was een groot festijn waarbij Tim en Tom Coronel de boot even aan een goede test onderwierpen. Weer veel oude bekenden gezien wat het event een lekker karakter gaf. Kopers oriënteren op www.longisland.nl svp.

Eens kijken wat dit blog me weer te bieden heeft. Meanderend langs diverse sites, en als fan van de zoek-visie van Google ben ik hier uitgekomen. Ik weet niet of dat slim is. Al een uurtje of zo zitten html-en. Wie me kent weet dat ik het wel leuk vind, maar ook weer niet te lang. Jammer dat er hier geen foto-albums mogelijk zijn. Ik kom een beetje in de visuele modus zo langzamerhand. We leven immers in een reality-experience maatschappij. En dat alles instant, het kan niet op.

Het nieuwe jaar is begonnen. Dat ging niet zomaar. Allerlei deadlines moesten nog gehaald worden. Het lijkt wel alsof iedereen aan het eind van het jaar doorkrijgt dat er nog wat gedaan moet worden. Dus zo werd nog wat aanvullende informatie (aan te leveren uiterlijk morgen) gevraagd, en werden deadlines toch nog verschoven omdat de opstellers van de procedure er achter kwamen dat dat wat ze vroegen toch echt buiten proporties was. Maar; altijd blijven proberen nietwaar. Er zijn altijd sukkels die er aan meedoen, en die er toch niets van zeggen.

Was het aanleveren, opstellen, halen van deadlines nou het ergste? Nee, natuurlijk niet. Wat nog het meest onvoorstelbaar is, is dat met al het materiaal, analyses, plannen van aanpak enz enz dan vervolgens niets wordt gedaan. Anderen wel voor je laten hollen, als er besloten moet worden geven de beslissers niet thuis. Hoezo leiderschap? Ja, eng natuurlijk, als het zo dichtbij komt en iedereen wel zijn verantwoordelijkheid neemt. Moet je ineens zelf ook wat. Je dacht nog weg te kunnen komen met een procedurekwestie, gewoon wat mensen aan het werk zetten. Gaan ze ook nog eisen dat er iets mee gedaan wordt! Nou ja zeg!

Een aantal jaren geleden had ik een goed voornemen. Ik moet eerlijk zijn, het is me toegeworpen door mijn vrouw, ze was het zat. Ik heb me voorgenomen het mijn hele werkende bestaan vol te houden, en tot op heden gaat het goed. Wat het is? Als iets aan het einde van het jaar wordt gevraagd, met een aangedikte belangrijkheid (het moet binnen zijn), ga ik er niet in mee. Tenzij de andere kant overeenkomt dat er binnen 1 dag wordt beslist. En uiteraard niets tussen kerst en oud en nieuw. Dat is toch alleen maar bedoeld ter opvulling van het bureau, in het bakje past het dan allang niet meer. Geeft een hoop rust zo. Nu nog werken aan het niet-bereikbaar zijn.

In een opdracht wat crisismanagement. Ik blijf het interessant vinden dat na een aantal maanden arbeid, een collectief aan mensen weer de behoefte en drive voelt om in een oud patroon te vervallen. De relaties en interacties zijn zo gevormd door de jaren heen, dat het lastig blijft de rug recht te houden. Betekent dat de teamleden weer een stap terug moeten doen om bedoelingen, achtergronden en wenkend perspectief weer te geven. Jammer dat onze arbeid vaak door een enkel slecht voorbeeld weer tijden wordt teruggezet. Ik kreeg voor het eerst door dat er ook expliciet wordt uitgelachen. Dat vind ik sterk. Getuigt van kracht en energie, jammer van de verkeerde richting. Er is nog veel te doen om samenwerkingsrelaties op een echt waardevolle manier vorm en inhoud te geven. Mijn ervaring met hoe het ook kan, houdt me op de been.

Contact Centers. Ondergeschoven kindje in de bedrijfsvoering. Massale afhaking door klanten. Beslissers die nog steeds niet weten hoe ze moeten omgaan met de inzet van dit fenomeen. Veel klachten, zowel van klanten als van de medewerkers zelf. Ondertussen heb ik al veel CC's van binnen gezien. Een aantal jaar geleden mocht ik nog iets vertellen op het Nationaal Call Center Congres over Change Management. Veel projecten binnen de Call Centra worden puur instrumenteel opgetuigd. Gek dat klanten zich niet gehoord, begrepen en gezien voelen! Als we eens beginnen met ervaring van binnen te combineren met klanten-opinies, werkelijk te luisteren en in gezamenlijkheid de inregeling van acties laten plaatsvinden. Niets ivoren torentjes meer. Niets afscheiden en lekker droppen naar beneden. Niets ego's en persoonlijke carriere op de voorgrond. Stille hoop, ben ik bang.

Gisteren een ronde tafel diner gehouden. Was een erg inspirerende avond. Met ongeveer 10 bijzondere relaties van me van gedachten gewisseld over thema's die spelen in bedrijven. Het blijkt iedere keer weer dicht tegen leiderschap, betrokkenheid, motivatie en iets van spiritualiteit te liggen. Vragen als 'moet de algemeen directeur van Albert Heijn ervaring hebben als vakkenvuller?' blijken gemengde reacties op te roepen. Wat is de gemeenschappelijke deler? Wat is nuttig? Relevant? We werden het niet eens, wat ook niet de intentie was... Iedereen was in voor een herhaling. Eerst maar eens op me laten inwerken wat er is gebeurt en dan kijken in welke vorm dit herhaald gaat worden. Een aantal jaren geleden is het netwerk Inspiratie ook zo van start gegaan. Het leek me wel van toepassing om mensen in op het oog gelijke situaties en levensfasen elkaar te laten ontmoeten om ervaringen te delen, te zoeken naar oplossingen, voorbeelden enzovoorts. Met geleende tafels van de kroeg om de hoek zijn we toen gestart om te kijken of de opzet haalbaar was. Dat bleek! Ik hou je op de hoogte!